03 febrero, 2010

TANTOS RECUERDOS

Que poco te quedaba de vida
cuando papi te hizo esta foto, solo
cuatro días. Tantos recuerdos.
Hola mi amor, esta carta empiezo a escribírtela hoy día 31 antes de hacer la cena, pues tenía que hacerlo, es que es tanta la pena que tengo que no se como decírtelo y escribiéndote me ayuda a coger fuerzas para seguir cariño, estas fechas nos llenan de mucha tristeza porque son tantos los recuerdos y no entiendo porque no estás aquí, hija mía cuanto te quiero… Bueno Carmen tengo que coger fuerzas para contarte buenas noticias, que lo mereces, pero por hoy te dejo.

Hola hija mía, hoy día de reyes después de ir a hacerte una visita y llevarte unas rosas tengo fuerzas para contarte algo que te alegrará mucho, es sobre parte de tus amigas, las cuales no te olvidan. Olalla y Suso tienen un niño precioso de un añito y otro en camino, que sorpresa grande, Lucía y Salvador otro niño de un añito también, están todos orgullosos con sus respectivos hijos; Carmiña por Coruña trabajando, te diré que compró un piso; Ángeles Carlos nos vienen de vez en cuando a visitar. Noelia llama y también estuvo aquí como Celia y Cris y están muy bien. Eva sigue por Coruña.
Bety lo está pasando muy mal, se murió su padre de repente el 22 de diciembre, fue un duro golpe pero tiene que tirar para adelante junto a su hermano y su madre.
Tu querida pandilla de Corcubión: María sigue por Coruña y preparando las oposiciones; Andrea ya es el segundo curso que está trabajando, aprobó las oposiciones; Marta por Santiago; Sara y Elena por Lugo Pontevedra, Lorena por Madrid ya es periodista, se quitó esa espina que tanto quería; Vanesa por Valencia.
Todas ellas tirando para adelante, casi todas con pareja, a algunas les fue su principal apoyo después de tu ausencia, fue también un duro golpe para ellas. Por último Charo poco después de irte le nació otra niña, se llama Saeta, están los tres preciosos; también te diré que te compuso una canción para ti mi vida, otro día te la pondré por hoy ya es una carta muy larga.

P.D. Esta es la gran noticia Carmen: a Papi en los próximamente le quitarán la cánula y espero que ya pueda escribir el con el programa de voz. Cariño quisiera tenerte a mi lado para compartir esta gran ilusión, no te lo imaginas. Te quiero tanto mi amor.
Paulino y Raquel siguen trabajando en Coruña y en el mismo piso en el cual hay muchos recuerdos tuyos, siguen siendo nuestro principal apoyo, son maravillosos, que te voy a decir que tu no sepas.

Hasta la próxima hija mía, a ver si me contestas esta carta.
Te llevamos en el corazón.
Mami y Papi
,

24 noviembre, 2009

LAS DOS CARAS DE LA VIDA


Hola Carmen hija mía hace ahora cuatro años por estas fechas empezabas el posgrado de Planificación y Desarrollo Local, con que ilusión lo empezabas y así lo seguiste hasta el último momento. Te gustaba tanto cariño que además estabas haciendo un estudio sobre el concello de Neda con tu compañera Celia de Ferrol, el cual tuvo que acabar ello de pasarlo a limpio todo lo que tu habías dejado, le costo mucho trabajo y al final también puso tu nombre, fue un detalle por su parte, dijo que tu habías dejado casi todo listo y ahora que distinto es todo cariño.
Cuando miro tus fotos me pregunto: donde están tus ojos llenos de alegría, donde está esa mirada tuya, donde está esa sonrisa, donde están esos besos tuyos, donde están esos abrazos, esas palabras llenas de cariño; donde estás cariño, donde dime que te iré a buscar. Donde, donde me pregunto cada día y no recibo respuesta.
Carmen, mi vida, hay días que te necesito tanto, pasan los días y esta herida no cierra nunca, ni siquiera un poquito. Hace unos meses llamaron de la Universidad para que pasáramos a recoger tu título, el cual habías dejado ya pago, fue muy duro oir esas palabras por teléfono, recoger algo que tu eras la que lo tenías que hacer, que injusto, aún no fui capaz de darle a Raquel las cosas que hacen falta para retirarlo, no soy capaz mi amor, pero tengo que hacerlo es otro recuerdo tuyo, por ti lo haré, lo guardaré con todo cariño. Bueno Cariño por hoy te dejo, otro día te daré noticias sobre tus amigas, tendrás alguna sorpresa buena. Papi va poquito a poco que es mucho. Te quiero, no te olvides de cuidar a tu tío Abel, que estará orgulloso de su sobrina.
Nuestra niña bonita te querremos siempre Mami y Papi.

30 agosto, 2009

ABEL

ABEL, Xullo 2007,prim.. dcha


Hola Carmen, hoy vuelvo a escribirte pero desde luego sería mejor no tener que hacerlo, no son buenas las noticias que tengo que darte cariño. Por tercera vez vuelve a cruzarse el siete en nuestra vida aunque con el uno delante, el día 17 sobre las 7:30 de la mañana murió tu tío Abel que tanto querías y te quería, después de unos días con problemas de salud sin saber aún porque se fue; son muchas las dudas que tenemos y tienen que darnos respuestas y claras, si no mal. Con solo 40 años, que tanto dolor nos causó sobre todo a tu tía Rocío y a tu primo Sergio, que el próximo septiembre cumplirá 7 añitos y se quedó
sin su padre.
Me pregunto mi amor hasta cuando va a seguir esto, él y tu madrina Celia con sus respectivas familias estuvieron ahí siempre apoyándonos eran nuestro principal apoyo y ahora se fue, ¿por qué Carmen tanto dolor?, Sergio tan pequeño y ya tiene que sufrir tanto, no hay derecho, no se quien tiene la culpa pero desde luego no tiene nombre, no entiende de amor, Cariño en fin no es humano esto que está pasando. No me quedan lágrimas para llorar, que te diré de Papi, Paulino y Rakel, están con mucho dolor, ya sabes lo que significaba Abel para todos
. Intentaremos darle todo nuestro cariño y apoyo a tu tía Rocío y a Sergio que lo van a necesitar.
En fin Carmen hija mía espero no volver a este blog con estas noticias tan malas, merecemos algo mejor. Cuida a tu tío si os encontráis en algún lugar, aunque lo dudo cariño. Te lo pide tu primo Sergio.

16 julio, 2009

O DIA DO CARME


Tu gran día

Hola Carmen mi amor ¿cómo estas?, que pregunta tan tonta, pero me salió así. Hoy vuelvo a escribirte aunque sigues sin contestarme a ninguna carta, que vaga eres. Carmen que quieres que te cuente mi niña bonita, como te dije en la anterior carta son unos meses muy duros para nosotros, son muchos recuerdos que nos vienen, auque siempre estás con nosotros. Como tu bien sabes, Junio y Julio eran los meses que más disfrutábamos del año, aunque después también en Septiembre cuando nos íbamos unos días de vacaciones. Pero estas eran las mejores, superaban a las fiestas navideñas, empezábamos el 31 de Mayo con tu cumpleaños, el 11 de Junio el mío, el 22 de Junio el Santo de Papi y tu hermano; luego Julio: cumpleaños de Paulino, de Papi, aniversario de boda nuestro y el gran día, el 16 tu santo, ese día era todo fiesta las 24 horas, la procesión por mar, la sesión vermút, luego en casa celebrábamos todos juntos con regalos, apagar velas, sorpresas, comida en casa; en fin tantas cosas que ya se apagaron para siempre. Ese maldito día 7 de abril del 2006 se apagó todo de repente, lo que tanto queríamos, tú mi amor, sin darte tiempo a decirnos nada, pero es así la vida; por eso entenderás nuestra gran tristeza, pero no quiero estar triste porque sino te enfadas. Luego, para acabar el mes, llegaba el Mercado Medieval, tú como tu hermano y Raquel no se os veía el pelo, solo para dormir unas horas y nosotros ya con veros tan felices era nuestra alegría, lo erais todo.
Carmen, cuantas veces viene a mi mente el último domingo que comimos los cuatro aquí en casa como siempre, recuerdo aquella conversación a la hora de comer cuando dijiste parece que es sábado porque había paella que la solía hacer a los sábados, quien diría aquel día que aún le pediste a Papi que te quitase unas fotos antes de marcharte para A Coruña con tu hermano y Raquel, desde luego que cosas tiene la vida, tus últimas fotos iban a ser ese día. Cariño, cuando hago un plato nuevo o un postre pienso en que me dirías al probarlo y sobre todo cuando cocino algo de lo que tanto te gustaba a ti, se me vienen tantos recuerdos que cuesta trabajo superarlo, pero es lo que nos quedó muchos buenos momentos compartidos contigo mi niña bonita. En fin recuerdos es lo que nos queda para seguir luchando. Con muchas cuestas arriba.
Te llevaremos siempre en el corazón.
Mami, papi.

07 junio, 2009

28 Primaveras


Hola Carmen hija mía, estos días están siendo muy duros para nosotros, son las fechas de tu cumpleaños, 28 primaveras, y además cae a domingo como aquel 31 de Mayo de 1981 cuando viste la luz por primera vez, pensé no ser capaz de escribirte esta carta pero con mucho dolor y lágrimas lo estoy intentando, y así lo haré, por ti mi amor que tengo algo siempre que contarte.
Son tantas las cosas que quiero compartir contigo y contarte que no llegarán a nada en este blog. Son casi 38 meses que no contestas a mis cartas ni a nada de lo que te cuento, cuando intento buscarte por todas partes, esperando que en cualquier momento me llames “Mae, aquí estou”, como tu solías hacer cariñosamente, pero que más quisieras tu mi amor que darnos esa alegría, sería lo más grande para nosotros y sobre todo para ti Cariño, aunque a cambio tuviese que darte mi vida lo haría ahora mismo sin pensarlo ni un segundo, pero por más que lo deseo no hay marcha atrás, la vida es así; siempre para adelante y así seguimos tirando. Carmen sabrás que el otro salió Papi en el telexornal de la gallega desde el Proyecto Foltra hablando sobre su recuperación, lenta pero segura.

Tendrás tus regalos como siempre mi amor, pero como ya sabes, flores es lo único que podemos darte, sobre todo tu color preferido. Cuantos regalos me imagino que podría darte pero se quedan en el aire. Carmen hija mía por hoy te dejo, tengo pocas fuerzas para seguir.

Te queremos siempre.
Papi y Mami

07 abril, 2009

contigo siempre


´Carmen y sus amigas inseparables


Mi niña bonita
Hola mi amor, hoy hace 36 meses que te fuiste sin tu quererlo, aquel maldito viernes siete tu corazón dejó de latir, fue todo tan rápido que todo se me quedo en blanco, aunque hacía solo unas horas que habíamos hablado por teléfono contándome todo contenta que tenías la Semana Santa libre, pero en pocos minutos todo se vino abajo.



Te diré mi amor que hace unos día volví a escuchar tus dos discos que tenías grabados del coro, como vengo haciendo desde que tu no estás, y por fin fui capaz de reconocer tu voz, que dolor y al mismo tiempo que alegría por ser capaz al fin de recordarla.
Carmen, cuanto te queremos, tu eres la fuerza para seguir luchando en esta vida tan dura Cariño, tu bien lo sabes. Hoy es el día que aún no soy capaz de recordarte como eras si no veo una foto tuya, fue tan duro el golpe que me dejó todo en blanco, por mucho que lo intente es imposible. Cuanto daría por verte en sueños, pero ni eso, me pasa solo cuando miro una foto tuya, te recuerdo como eras preciosa, alegre, cuantas cosas tenías, que voy a decir yo que soy tu madre, pronunciar tu nombre es venirme las lágrimas a mi, cuando te llamo y no me contestas Cariño, cuanto te hecho de menos, son tantos los momentos que te necesito, pero tengo que consolarme y tirar para adelante. Te diré que de vez en cuando cojo el collar que llevabas ese fatal día que te lo cortaron por la mitad, así como se cortó tu corta vida, y me da fuerzas para seguir luchando por papi mi amor, que es lo que tu querrías que hiciese, porque no te gustaba verme triste y a papi tampoco cariño.



Tu hermano y Raquel son nuestro gran apoyo aparte de algunos más que están ahí en todo momento cuando los necesitamos y ahora desde enero como ya sabes Cacheiras, el proyecto Foltra es el que nos está dando muchas fuerzas y sorpresas para papi mi amor, pero no quiero contarte yo mucho porque espero que te lo pueda hacer papi pronto.
Estos días son más duros, tu ausencia nos llena de dolor en estas fechas, pero es la vida que nos da estos palos y otros que no merecemos y nos dan, hay días que me pregunto que es lo que tenemos alrededor nuestra, porque desde luego cariño y apoyo nos falta mucho, pero ya estamos acostumbrados a tirar solos para delante y muchas veces es mejor así, que no te estén pasando la mano por el hombro y por detrás el puñal.
Carmen que pronto se olvida todo cuanto hiciste, tu siempre cuidando a unos y a otros, recados y otras muchas cosas, pero es así, hoy ya no se acuerdan de nada, que frágil memoria tienen.
Hasta pronto mi amor.

Mami y papi

20 febrero, 2009

SEGUIMOS LUCHANDO



Hola Carmen mi amor, hoy por fin vuelvo a este tu blog después de ocho meses, pero sin dejar de pensar en ti Cariño, como tu ya bien sabes.
Hace unos días fue mi santo, cuantos recuerdos vienen a mi, te acuerdas el último regalo que me hicisteis tu y tu hermano, el acuario grande para las tortugas, que sorpresa me disteis, como siempre, así eras tú. Hoy te diré que ya no cogen en él y están en otro más grande en el jardín y no te preocupes que no pasan frío como tú decías siempre.

Carmen tengo tanto que contarte que intentaré resumir un poco. Estos siete meses fueron muy duros, hoy aún me pregunto como somos capaces de tirar para adelante, pero nos apoyamos en pensar en ti, en que sería lo que querrías que hiciésemos aunque sea duro. Tú mi amor no tuviste esa oportunidad que tanto deseamos que la hubieses tenido pero fue así de injusto. Ahora voy a contarte la parte buena y que llegó en el mejor momento, lo que tanto necesitábamos. En el mes de agosto nos enteramos por un reportaje en el periódico que había en Cacheiras, cerca de Santiago, un centro de rehabilitación, la Asociación por el Proyecto Foltra, me puse en contacto con ellos, más concretamente con el Dr. Devesa, desde el primer momento se nos abrió una gran puerta, todo fue apoyos por parte de la asociación, pero empezó otra batalla con la Xunta por el transporte adaptado que tienen, y gracias al apoyo obtenido por varias personas que estuvieron ahí cuando las necesitamos y como tú ya sabes como soy yo, cuando tengo derecho a una cosa no paro hasta conseguirla, y así fue, en diciembre lo concedieron por unos meses, pero esperemos que sea para más tiempo, si no habrá que volver a luchar. Aquí empieza la parte positiva, el día 12 de enero empezó la rehabilitación, vamos todos los días dos horas y en tan poco tiempo se empieza a ver algo, es tanta la ilusión que tenemos. Papi está todo contento, no te lo puedes imaginar con que ilusión vamos todos los días, aunque es cansado ir y venir todos los días. Pero parte de la recuperación es el trato personal, Carmen no tengo palabras para decirte como es esto, es tanto el cariño que te dan; son unos grandes profesionales y ante todo humanos, de lo que hoy en día tanto falla. Al frente el Dr. Jesús Devesa y su Sra. Ana Peleteiro que son los pioneros de este gran proyecto, los cuales trabajan muchas horas porque esto sea así y con sus hijos apoyándoles. Son un ejemplo como personas, te dan todo cuanto pueden, esto, todos los que aquí nos encontramos, no sería posible, pero gracias a ellos, Papi y los demás podrán tener un futuro mejor. Carmen esta carta empecé a escribírtela en la cocina de la casona en Cacheiras y la termino en casa, ya te iremos contando como va todo. Espero no tardar tanto tiempo.
También te diré que hay un chico de Sevilla, tierra que tu tanto querías Cariño, y también de Asturias, en fin de muchos sitios.
Bueno mi amor, ya sabes que no te faltan flores, es lo único que podemos darte y a ver si pronto podrá ir Papi a visitarte, tengo ganas de que venga conmigo, yo no dejo de ir tres o cuatro veces por semana, porque me da fuerzas para seguir el día a día.

MAMI, PAPI.

26 junio, 2008

TU ULTIMA FELICITACIÒN



Carmen el día 11 fue mi cumpleaños y por tercer año lo primero que hago este día es leer tu última felicitación del 11/06/2005 porque está toda llena de cariño y hay algunas frases que me ayudan a empezar el día, porque tu siempre me las escribías con todo cariño. También a media mañana me llego un mensaje que encabezaba tu nombre, venía lleno de amor, pero lo firmaba Raquel, pues tiene tu teléfono, me emocionó mucho su contenido. Yo sigo teniendo tu nombre en mi teléfono y la misma melodía. También tu hermano me llamó y Papi, ya sabes, el primero como siempre.
Tu felicitación decía unas frases que en su momento me animaron mucho, hoy cambian las cosas:
“Un cumpleaños es el día de mirar hacia delante, es el año que comienza cargado de tanta esperanza y de sueños ideales, un cumpleaños es todo eso y yo aprovecho para desearte un feliz día.”
Sí que miro hacia adelante pero el resto ya no, como te dije el otro día, vivimos el día a día.
Las palabras escritas por ti en la felicitación es lo mejor, sobre todo las primeras frases porque me la enviabas desde A Coruña:
“¡Hola Mami!
Ya que no puede estar contigo en el día de tu 47 cumpleaños, al menos quiero que sepas que me acuerdo mucho de ti.
Y aunque muchas veces nos llevamos como el perro y el gato no te cambio por nada del mundo. Eres la mejor madre que cualquiera desearía tener.
Bicos mil. Carmen”

Así es Carmen, quien diría que sería tu última felicitación para mi, por eso la guardo con tanto cariño. Tu sí que fuiste y seguirás siendo una hija ejemplar.

Te recuerdo a cada momento. Mami y Papi.

P.D. Recibí unos regalos preciosos de los tres.

31 mayo, 2008

27 ROSAS AMARILLAS PARA CARMEN

Hoy querida hija cumplirías 27 primaveras, estarias hecha toda una mujer, aunque ya lo estabas. Y como siempre esperado poder abrir tus regalos sorpresas que te preparaba y era tu gran ilusión; pero queria decirte hoy que aquella preciosa niña que nacia aquel 31 de mayo a las ocho y media de la mañana tan morenita con sus ojos negros, nos lleno de alegria y aun recordamos papi y yo cuando te vio tu hermano se quedo sorprendido y al verte mover penso que eras una muñeca. El veros crecer era orgullo para nosotros, el tener dos hijos tan buenos y que nunca nos habíais dado problemas, eso es lo mejor para unos padres. Cuantos proyectos con el tiempo habiamos hecho para vosotros; como cualquier padre que quieren un futuro para sus hijos.



Pero no fue así la vida da muchos palos y nos maneja a su antojo. Tu que tantos momentos de alegria nos diste jamas pensaste que nos darías tanto dolor sin tu quererlo, y tan joven. Pero no hay marcha atras. Ahora ya no hay regalos sorpresa, ni tarta de chocolate ni velas que soplar. Que injusto es esto. Solo podemos regalarte unas rosas amarillas, tu color preferido. Claro que podiamos hacerte una misa pero eso para nosotros se acabo y tu lo comprendes porque ya veias la vida de otra manera,



Nosotros por aquí vivimos el día a día sin pensar en el mañana, despues de estos dos golpes.



Bueno Carmen cariño, papi va poquito a poco pues ya estamos en casa desde el 25 de abril, esto es muy duro, hay momentos que tenemos la sensación de que es una lucha continua por salir adelante y si un día va algo bien otro con complicaciones, pero seguiremos siendo fuertes.


Estos días tambien se nos han hecho cuesta arriba porque se acercaba tu cumpleaños mi amor ya dos años y seguimos sin entender porque te fuiste tan llena de vida; en fin, lo normal o asi lo creiamos; pero no fue así-


Tu fuiste la que se llevo la peor parte, ese día se acabo todo para ti, nosotros aunque muy duramente podemos luchar por vivir y seguir adelante.


Carmen, papi por fin te escribe algo, un poema precioso con mucho trabajo pero poco a poco fue saliendo.


Te llevaremos siempre en el corazon. Mama y papa.

MIÑA NAMORADA
Que e de ti miña namorada.
Nin o vento do norte nin do vendaval me din nada.
Ese vento que a ti tanto che molestaba.
Ese vento que sempre che daba na cara.
Na tua cara e no teu cabelo, non e verdade miña namorada.

Quen me diria a min que o vento e mais eu seriamos aliados.
Nin o vento, nin o sol nin o mar me din nada.
Hoxe que é o día do teu cumple deixoche 27 rosas.

06 abril, 2008

Tu recuerdo nos da fuerzas para seguir viviendo

7 de abril del 2005. Fiesta del patrón de sociología
Carmen cariño, hoy vuelvo a tu blog como te había prometido, pues esta noche hace dos años que te fuiste sin decir nada, solo las últimas palabras que hable contigo a las ocho y media de la tarde cuando te llamaste y te despediste como cariñosamente lo hacías: -" Te dejo mae, que tengo que trabajar." Y así fue.
Hoy pensé que papi podría escribirte pero de momento no tiene bien la voz y con la cabeza es muy lento, aunque también tiene el ordenador sin el programa porque se le estropeó; por eso lo hago yo por los dos, con ideas también de el, cariño.
Te diremos que el domingo 23 de marzo por fin hemos ido a verte los dos antes de ir para Coruña, nos vino muy bien, aunque sabemos que ya nada podemos hacer por ti, pues esta visita nos da mucha fuerza para tirar adelante. En la vida después de estos dos golpes hay días muy malos. Como tu decías la gente está muy falta de ese trato humano que a veces hace tanto bien.

Todo aquí está como siempre, o dices a todo que si o cuando pides tus derechos las cosas cambian. No todo el mundo quiere reconocer sus errores y lo más fácil y quizás cobarde es ponérselos a otros, pero como tu bien sabes nadie nos pisa cuando tenemos razón aunque nos hagan sufrir. Pero bueno, esto te lo contara papi, pues tiene la gran ilusión de escribir un libro y contar su experiencia como tetrapléjico. Esto sera muy bueno para el sobre todo y para otros que se identifiquen con él. Muchos lo animan, pero también hay de todo. Nunca llueve a gusto de todos. Y así tiramos para adelante.

Tienes muchas flores porque te lo mereces. Ahora pronto vendremos para casa y ya te visitaremos como antes, aunque nunca estuviste sin flores. Te queremos Carmen, que generosa has sido. No sabes bien la falta que hay de donaciones. Ahora más que nunca me doy de cuenta después de siete meses allí viendo el día a día de la gente que está esperando un transplante.

Me quedo sorprendida cuando hablas con gente que tiene un familiar esperando un transplante, y ellos aun no tienen claro lo de donar. Todavía no hay conciencia suficiente. Es de pena, y yo les doy el ejemplo tuyo y les digo que hablen de ello como de cualquier otra cosa. Es algo normal y que debería hacer todo el mundo. Deseo que llegue el día que no hubiese lista de espera para transplantes. Sería algo muy bueno, pero queda mucho camino por andar. Un beso grande de papa, mama, Paulino y Raquel.